Αχάριστη Καρδιά

Το θέμα της γαϊδουριάς με έχει απασχολήσει πλειστάκις και κάθε φορά που λέω ότι τίποτα πλέον δε μου κάνει εντύπωση, πάντα θα υπάρχει ένας παλιοχαρακτήρας να έρχεται να επιβεβαιώσει τον κανόνα: η μαλακία ορισμένων είναι απαλέφταμπλ. Ιδίως των γυναικών. Και ιδίως των γυναικών με τη μοναδική ιδιότητα να μεταμορφώνονται σε φίδι στον κόρφο σου. Κάτι τέτοια σκηνικά ωθούν πολλούς να λένε ότι οι γυναικείες φιλίες είναι λυκοφιλίες, αλλά προσωπικά δεν αποδίδω ευθύνες σε κανέναν άλλον πλην του εαυτού μου που επέτρεψα σε ένα τσόλι ολικής να αναπνέει στα δέκα μέτρα μακριά μου, αντί να την πατήσω σαν το σκουλήκι (ή καλύτερα σαν την κατσαρίδα, γιατί το σίχαμα είναι περίπου το ίδιο) και να ξεσκεπάσω στους άμεσα ενδιαφερόμενους το χαρακτήρα της και να λάβουν κι εκείνοι ανάλογα μέτρα. Στάθηκα κιουρία, όμως, και δεν έκανα το παραμικρό, απλά απομακρύνθηκα από το συρφετό που την περιτριγυρίζει, αφήνοντας στο έλεος του Θεού όλους τους άμοιρους εις βάρος των οποίων παρασιτεί.  Άλλωστε, ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Εγώ με αχάριστες κι αγνώμονες γαϊδούρες δε θέλω πάρε δώσε.
Η αλήθεια είναι πως με τη στάση μου αυτή δημιουργείται ένα ντόμινο παρεξηγήσεων που παρασέρνει κι άλλους αθώους και μη, αλλά δυστυχώς συμβαίνει πολλές φορές μαζί με τα ξερά να καίγονται και τα χλωρά. Κι επειδή ποτέ δε ζήτησα από τους πραγματικά δικούς μου ανθρώπους να πάρουν θέση για συμπεριφορές τρίτων που με θίγουν (δεν το έκανα ούτε όταν επρόκειτο για πρώην γκόμενο), διαχώρισα σαφώς τη θέση μου κι απαγόρευσα την οποιαδήποτε διπλωματική διαμεσολάβηση. Είμαι εδώ για όσους με εκτιμούν και με αγαπάνε, για τους άλλους κοινώς χέστηκα, απλά λυπάμαι ακόμα περισσότερο αυτούς που δεν μπορούν να διακρίνουν ανάμεσα στο μουνί και την αξιοπρέπεια. Αλλά, να μου πεις, κάποιος πρέπει να επιβεβαιώσει και το δεύτερο κανόνα του "σέρνει καράβι". Καλό ταξίδι σε σένα φίλε μου, ελπίζω να σου 'χουν μείνει σανίδες σωτηρίας όταν το υπερωκεάνιο σου ναυαγήσει. Εγώ μια φορά, δε θα 'μαι εκει. Θα σώζω αλλού κάναν αληθινό φίλο.
Κι όσο για το τρωκτικό που κάποια στιγμή αξίωσα με την αγάπη μου και τη μέριμνα μου, το παλιοθήλυκο που μόνο καιροσκοπικές διαθέσεις έδειξε εξ αρχής και που η κουτοπονηριά είναι το μεγαλύτερο προσόν της, να μείνει ήσυχη: οι βρωμιές της είναι ασφαλείς μαζί μου. Δεν σκοπεύω να λερώσω με λάσπη τα καλογυαλισμένα νυχάκια μου. Αφήνω τις κατινιές και τα ξεμαλλιάσματα για την ίδια και τον όχλο που την ακολουθεί. Απλά να θυμάται πως στη ζωή ό,τι δίνεις, παίρνεις. Της αφήνω όλο το πλεονέκτημα της χαράς/μνησικακίας ότι με ξαπόστειλε κι ότι η ίδια έγινε επιτέλους Σουλτάνα. Δε βαριέσαι, κυρά μου, άλλωστε οι ευνούχοι δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου!

Υ.Γ. Το μάθημα που με δίδαξε αυτή η πονεμένη ιστορία είναι πως για κανέναν απολύτως λόγο δεν ξαναγνωρίζω φίλη μου σε φίλο μου για να τακιμιάσουν. Είτε τα βρουν, είτε όχι, εσύ βρίσκεσαι με το καλημέρα σας στο μείον δυο. Οπότε, ελεύθερες φιλενάδες σας συμβουλεύω να πάτε να ψωνιστείτε σε κάνα μπαρ κι ελεύθεροι φίλοι να βλέπετε λιγότερο champions league. Φιλιά!

Ξανα-ανοίξαμε και σας περιμένουμε

Χειμερία Νάρκη Τέλος! Οκ, είμαι απαράδεκτη, τόσο καιρό δε βρίσκω τα λεφτά να πάρω ένα καινούριο ρημάδι λάπι τόπι να κάνω τη δουλειά μου (ή τέλος πάντων, τα διέθετα για άλλες ανάγκης, must prioritize!!!) ε είπα άει  σιχτήρ, θα κλέψω καμιά ώρα από τη δουλειά να γράψω , γιατί μισό χρόνο έχει γεμίσει το μυαλό μου άπειρες σκέψεις και έχω άπειρα ερεθίσματα κι αφορμές για να χώσω.  6 μήνες απουσίας από το πνευματικό μου παιδί, δεν είναι και λίγος καιρός και η αλήθεια είναι πως και μου έλειψε και εσχάτως η αδράνεια στη συγγραφική μου δραστηριότητα μου έχει δημιουργήσει μεγάλα κενά στην ορθογραφία, εδικά όταν βιάζομαι και γράφω μηνύματα στο ποδάρι. Άσε που γέμισα και παρακλήσεις για επιστροφή στο βήμα και στην έκθεση ιδεών, οπότε κάλλιο αργά παρά ποτέ, back to black, back for good.

Αυτό το διάστημα πολλά έγιναν, πολλές ανατροπές, πολλά new entries και φυσικά in a true Efoulinian way, κάποιοι και κάποιες πήρανε τον πούλο (in truly royal style).  OK κι εξελίξεις στην προσωπική μου ζωή, αλλά αυτό βασικά είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο και το αφήνω να αιωρείται προς το παρόν, μέχρι να νιώσω confident enough να αυτοσαρκαστώ σε αυτό το κομμάτι. Κατά τα άλλα, ω  τι έκπληξις, κατάφερα να διαολοστείλω κόσμο και κοσμάκη,  να χάσω μερικά κιλά, να κερδίσω μερικά γραμμάρια μυϊκής μάζας, να κάνω αποτοξίνωση από το αλκοόλ, να κόψω τις ακατάσχετες κραιπάλες και να τη δω σούπερ ντούπερ φιτ. Kάποιος ανεγκέφαλος μου έκλεψε το ποδήλατο στα μέσα Οκτωβρίου και τι του’ σουρα στο διαδίκτυο δεν περιγράφεται, ΓΑΠ τον ανέβαζα, ΓΑΠ τον κατέβαζα (κοινώς καθυστερημένο και μαλάκα), ωστόσο από μια άποψη να ναι καλά ο άνθρωπος γιατί μου κάνανε δώρο μια ποδηλατάρα 100 φορές καλύτερη και μου δόθηκε η ευκαιρία να παίρνω τους δρόμους πιο συχνά (για να αθλούμαι, το τονίζω).

Παράλληλα, αρχίσανε και οι περικοπές από διάφορα έξοδα, ακολουθώντας τις τάσεις και τις επιταγές της εποχής, καθώς κι εμένα μου κουτσουρεύτηκε το εισόδημα κι εμένα αυξήθηκε κατακόρυφα το κόστος ζωής, από τα κοινόχρηστα και το πετρέλαιο,  από τα λεφτά για τις ασφάλειες, το κινητό, τη βενζίνη και τα καθημερινά έξοδα, που πραγματικά έχω ταρακουνηθεί κι έχω μπει σε ένα καθεστώς διαρκούς εποπτίας. Πλέον καταγράφω τα πάντα, κάνω εβδομαδιαίο πλάνο εξόδων (στήλη εσόδων γιοκ), αφήνω Post it πάνω στο γραφείο για να μου υπενθυμίζω τι πρέπει να πληρωθεί και πότε και σκέφτομαι διπλά και τριπλά πριν προβώ στην οποιαδήποτε (άχρηστη) αγορά. Κι αν αυτό φαντάζει αντιφατικό, σε σχέση με τη φωτογραφία που πρόσφατα ανήρτησα στο προφίλ μου στο φατσο-βιβλίο, έχω να πω πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Keep calm, που λένε κι οι Βρετανοί.

Σε αυτό που δεν πρόκειται, όμως, να κάνω οικονομία jamais των ζαμών είναι στο σάλιο, όσο ζω θα εξαπολύω τα γνωστά μου μπινελίκια και την αναγκαία  ποσότητα υγρού για την κατάπτυστη φάτσα ορισμένων, που δυστυχώς ούτε το νερό του Δούναβη δεν τους ξεπλένει.   ‘Οσο έχω φωνή που λέει κι η αοιδός, θα τα ακούνε, θένε δε θένε. Κι ας λέει η αδερφή μου ότι τσάμπα συγχύζομαι. Ε αφού είναι τσάμπα, εσύ τι σκας? Πάρτε μερικα φτου σας να χετε να πορεύεστε . Και δεν αναφέρομαι μόνο σε πρόσωπα πολιτικά, που όλος ο κόσμος πλέον έχει απωθημένα και χώνει (μαζί κι εγώ, από τον καναπέ,  όπως με κατηγόρησαν κάποιοι επαναστάτες του κώλου, δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι στις πορείες εγώ μαζί  με άπλυτους που δεν ξέρουν καν για ποιο πράγμα διαδηλώνουν δεν κατεβαίνω) αλλά και σε πρόσωπα φιλικά, που τελευταία κάτι είχε το νερό που τους ποτίζουν κι έχουν αφηνιάσει τα γίδια και τα βόϊδια  (υπενθύμιση να κάνω κάνα αντιλυσσικό εμβόλιο, ποτέ δεν ξέρεις).

Βack to basics, λοιπόν, με πολύ αποστειρωμένο σάλιο, με ακλόνητες αντιλήψεις περί αδίστακτης τιμωρίας της απανταχού γαϊδουριάς , με εμμονή στις σταθερές αξίες της φιλίας και της εμπιστοσύνης, με έντονη αίσθηση της αξιοπρέπειας και με άφθονη διάθεση για γέλιο. Για τα υπόλοιπα, ε τι να πω, υπάρχει το twitter και ο Λαζόπουλος. Φιλιά!

Ας μαζευτούμε...

Έχει πολύ πλάκα να βγαίνεις έξω για ποτό και να συναντάς κόσμο που το όνομα σου δεν το θυμάται,  ξέρει όμως ποια είσαι και με ποιους κάνεις παρέα, ή τουλάχιστον με ποιους κυκλοφορείς συνήθως, έρχεται σε χαιρετάει και ενώ δεν έχει και πολλά πολλά μαζί σου (ούτε βέβαια κι εσύ) σου πετάει κορυφαία ατάκα: "άντε, για να δούμε τι θα γράψεις και για αυτό το μέρος στο Blog σου"... Bohhhh ώπα φίλε (σάσα) μπάστα... Ούτε για το αθηνόραμα γράφω ούτε για την αθενς βόις, άμα θες κριτικές για να δεις πού θα φας, έχει εγκυρότατα sites, blogs, περιοδικά... ουυυυυ να φαν κι οι κότες. Εγώ το κακόμοιρο εμπειρίες από την ταπεινή κι ασήμαντη ζωή μου γράφω, προσπαθώντας να τις αποτυπώσω με λίγο ζοφερό ύφος μπας και γελάσει το χειλάκι μας, γιατί με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας όλοι έχουν γίνει κλαψομούνηδες και μιζεράμπλ. Σε ευχαριστώ πάντως που δε θυμάσαι πώς με λένε, αλλά θυμάσαι τη διαδικτυακή υπόσταση μου.
Πάντως ναι, αν σου έχει λείψει η ρεστοκριτική από την πένα μου, θα σου πω εν τάχει πως τον τελευταίο μήνα  έχω φάει σε πολλά γνώριμα και δημοφιλή στέκια, αλλά πουθενά δεν ενθουσιάστηκα τόσο ώστε να με πιάσει κωλοπιλάλα να αφιερώσω ολόκληρη ανάρτηση. Και σε live gigs πήγα, και σε παράσταση θεάτρου, και στα νέα σχήματα στις μπουζουκερί, και σε ύποπτα κακόφημα μπαρ και γενικά μια γύρα την έριξα, γιατί ως γνωστόν κώλο δε βάζω μέσα. Αν πρέπει να σχολιάσω κάτι ή να εστιάσω σε κάποιο φαινόμενο είναι στο ότι ο κόσμος τη νυχτερινή διασκέδαση του δεν έχει καμία απολύτως πρόθεση να τη ελαττώσει, ίσα ίσα φαίνεται πως έχει ανάγκη να διατηρήσει τη ψευδαίσθηση πως είναι ακόμα ζωντανός, γιατί όλα τα άλλα τα οικονομικοπολιτικά τον κάνουν να θέλει να πάρει μια θηλιά και να κρεμαστεί. Βέβαια, να λέμε και του στραβού το δίκιο, ο κόσμος όντως βγαίνει, αλλά δεν παρεκτρέπεται, ούτε πίνει κρασιά των 100 ευρώ το μπουκάλι, ούτε πετάει δεκάδες πανέρια στην πίστα, ούτε πίνει 6 κοκτέηλ, ούτε κάνει την άσκοπη φιγούρα τελοσπάντων που θα έκανε πριν 5 χρόνια. Θα βγει για ποτό λιγότερες φορές, επί τούτου με φίλους που είχε καιρό να δει, όχι επειδή βαριόταν να κάτσει σπίτι του, θα φάει μόνο μια φορά έξω, κάπου με ποιοτικό φαγητό που του έχει λείψει από το καθημερινό junk που παραγγέλνει στη δουλειά,  θα πάει μία φορά σινεμά σε ταινία που πραγματικά γούσταρε να δει κι όχι όποια εβδομαδιαία μαλακία παίζει το village, θα πάει να ακούσει μουσική που είναι το κόλλημα του και όχι σε κάθε τυχαία πανάκριβη συναυλία που πρέπει να δώσει το παρών ως το μέγα κοινωνικό γεγονός.
Σε αυτό το κομμάτι κόσμου που περιέγραψα μόλις ανήκω κι εγώ. Μαζεύτηκα, η αλήθεια να λέγεται. Δεν περιορίστηκα, σε καμία των περιπτώσεων δε σταμάτησα να γυρνάω εδώ κι εκεί, άλλωστε είναι το σήμα κατατεθέν μου να είμαι συνέχεια alert. Απλά, κάνω επιλεκτικές εξόδους, έχω κόψει τις υπερβολές (άλλωστε οι κρεπάλες, πέραν του χρηματικού τημήματος, έχουν κι επιπτώσεις στη σωματική μας υγεία) και έχω κόψει τα πολλά πολλά με γνωστούς που με παρέσερναν σε ανούσια ξενύχτια και κατανύξεις. Άσε που κι αν ακόμα είχα διάθεση, χρόνο και χρήμα να συνεχίσω με τους ίδιους ρυθμούς, έπαιζε έντονα το ενδεχόμενο να μην ακολουθούσε κανείς ή τέλοσπαντων να μου την πούνε ότι είναι παραείναι προκλητική για τη συγκεκριμένη περίοδο η φάση socialite. Συνεπώς, για αυτό το μήνα τουλάχιστον, κομμένες οι αναφορές σε κυριλένκο μέρη. Κι αν ακόμα πήγα, δε θα σας το πω! Εκτός κι αν με πετύχετε μούρη με μούρη ή γίνει κάνα πολύ γουάου σκηνικό που να πρέπει να το μοιραστώ! Φιλιά!

Καιρός να πάμε παρακάτω

Και κάπως έτσι απλά τελείωσε κι επισήμως μια ομηρία, μια αρρωστημένη περίοδος, μία χειμερία νάρκη, μια ασυναίσθητη αναμονή... Χρειάστηκαν λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα για να ξεπεράσω το σοκ της αναπάντεχης συνάντησης και μόλις ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών για να συνειδητοποιήσω αυτό που ήξερα μέσα μου καιρό τώρα (μην πω χρόνια τώρα) αλλά αρνιόμουν να παραδεχτώ στον εαυτό μου. Άντε γεια! Ποιο σύνδρομο Στοκχόλμης, ποια κυρία Κουκοβίκου και ποιος Αντωνάκης... Άντε γεια! Είμαι σε μια φάση που εσύ θα μοχθήσεις να φτάσεις, αν φτάσεις και ποτέ. Είμαι γεμάτη, είμαι σίγουρη, είμαι αποφασισμένη. Κάτι που δεν είδα στο βλέμμα σου. Περνάω πολύ καλά, κάτι από το οποίο εσύ πάσχεις. Προχώρησα, κάτι που δεν μπορώ πλέον να πω για σένα.  Και το αστείο είναι πως ούτε σε λυπάμαι, ούτε μου καίγεται καρφί. 'Αντε γεια!
Good things happen to those who wait, λένε. Ανέκαθεν ήμουν της υπομονής, όχι από πείσμα, απλά γιατί πάντα πίστευα πως τα καλύτερα έπονται και δεν ενθουσιαζόμουν με ψεύτικες κι ευκαιριακές συγκινήσεις. Έχτισα την ευτυχία μου, με πολύ κόπο και με πολλές θυσίες, κάποιες μεγάλες, κάποιες ασήμαντες. Πέρασα πολλά μέχρι να φτάσω εδώ, σαράντα κύματα με χτύπησαν. Έζησα πολύ έντονα και τα καλά και τα άσχημα, περισσότερα βέβαια ήταν τα κουλά και οι κουλοί που βρέθηκαν απέναντι μου. Λύγισα πολλές φορές, το παραδέχομαι και σε ορισμένες φάσεις στάθηκα λιγόψυχη. Αλλά, κάθε φορά σαν το φοίνικα ξαναγεννιόμουν από τις σταχτες και προχωρούσα. Γιατί το σημαντικό είναι να προχωράς κι όχι να μένεις πίσω και να μεμψιμοιρείς. Το σημαντικό είναι να έχεις πίστη στον εαυτό σου ότι θα καταφέρεις όλα αυτά που θες και να μην αφήσεις τίποτα και κανένα να σε καθηλώνει στον πάτο. Κι αργά ή γρήγορα, θα δεις φως στο τούνελ.
Δεν είναι θέμα ικανοποίησης, όπως μου είπαν οι κολλητές. Δε με ενδιέφερε ποτέ να σου αποδείξω πως δε χάθηκα, πως δεν πνίγηκα στο βούρκο της κατάθλιψης, πως μπορώ και χωρίς την πάρτη σου. Βασικά, δε μ'ενδιέφερε ποτέ να σου αποδείξω τίποτα, γιατί κάτι τέτοιο θα σου έδινε και αξία. Περισσότερο ήταν που οι τίτλοι τέλους πέσανε και κινηματογραφικά παρουσία φιλοθεάμωνος κοινού, όχι απλά να αιωρείται η αίσθηση ότι σε έχω ξεπεράσει. Ούτε θέμα εκδίκησης, επίσης. Η εκδίκηση όπως και η ζήλεια είναι για μένα ένδειξη μικρότητας και αδυναμίας χαρακτήρα. Και είπαμε: μόνο αδύναμη δεν αισθάνομαι. Εγώ είμαι στο μετά, στο πολύ μετά. Και frankly my dear, I don't give a damn. Κι αν σε αξιώνω με την αναφορά σε αυτή την ανάρτηση, είναι μόνο και μόνο επειδή εξαιτίας σου άρχισα να μπλογκάρω, από ανάγκη ψυχοθεραπείας. Αλλά στην πορεία κατάλαβα πως ούτε θεραπεία χρειαζόμουν, ούτε λύτρωση, ούτε διέξοδο. Ανέκαθεν ήμουν καλά κι ανέκαθεν τα είχα όλα. Απλά, δεν το πολυπίστευα κι είχα την αγωνία μήπως είμαι και λίγο γαϊδούρα που μπορούσα να παίρνω αψήφιστα κάποια πράγματα και που μπορώ να προχωράω ακάθεκτη. Κι όπως λέει κι ένα τραγούδι "καλημέρα καινούρια μου αγάπη, καλημέρα καινούρια ζωή". Α και να μην ξεχάσω, ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΣΟΥ!!!

Οff season, off road, off we go

Σαββατοκύριακο ανέβηκα Αράχωβα και ναι δέχομαι πως φαντάζει εντελώς άκυρος προορισμός για αρχές Σεπτέμβρη, δεδομένου ότι ο κόσμος αναζητά ευκαιρίες για να κάνουν μερικά ακόμα μπάνια. Ως γνωστόν, δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη πρεμούρα για κολύμπι και από άποψη ηλιοθεραπείας, η μελανίνη δούλεψε overtime το περασμένο σουκου που είχα πάει Ελαφόνησο με τη μαμά. (Ορίστε, να μην έχουμε παράπονο, έπαιξε μπάλα κι ο παραθαλάσιος προορισμός). Οπότε, με το που τέθηκε το δίλημμα "βουνό ή θάλασσα", προτίμησα το μη προβλέψιμο. Στην τελική, το νησίιιιιιι είναι πάντα εκεί να με περιμένει και ο κυκλαδίτικος καιρός σηκώνει παραθερισμό μέχρι μέσα Οκτώβρη. Να μου πεις, ΟΚ και ο Παρνασσός εκεί δε θα είναι και το χειμώνα, ήταν ανάγκη να τρέχεις εκεί πάνω φθινοπωριάτικα; Δεν είχα ξαναπάει ποτέ τέτοια περίοδο να είμαι ειλικρινής και είχα την περιέργεια να δω μια άλλη εικόνα από αυτή την κοσμοπολίτικη (νεοπλουτίστηκη να το θέσω πιο σωστά) που επικρατεί μόλις πέσουν τα πρώτα χιόνια, με τα cayenne ( = όχημα άρρηκτα συνδεδεμένο με τον τόπο), τα apres ski, το μποτιλιάρισμα, την τσίκνα και το δήθεν. Κι αποζημιώθηκα για την επιλογή μου.
Καταρχάς, βλέπεις το χωριό όπως ακριβώς είναι: γραφικό, με όμορφα σπίτια, με τους ντόπιους να απολαμβάνουν καφεδάκι στην πλατεία, με ρυθμούς ζωής σαν τη διαφήμιση "φέεεεεεεεεεταααααααα", με ανοιχτά μόνο τα παραδοσιακά καταστήματα με σουβενίρ (και όχι τις πανακρίβου μπουτίκ τύπου Mall). Το μάτι να χορταίνει θέα, το πνευμόνι να ρουφάει καθαρό οξυγόνο, το στομάχι να τρέφεται με νοστιμότατα μαγειρευτά στην κυρα Παναγιώτα (χωρίς ρεζερβέ). Είδα μια Αράχωβα που αν δεν υπήρχε το χιονοδρομικό ως πόλος έλξης δε θα διέφερε σε τίποτα από τα χωριά στα Τζουμέρκα ή τα Άγραφα. Κι επειδή τον Ιούλιο έκανα ένα αντίστοιχο κουλό σουκου στο Καρπενήσι και τα πέριξ, συνειδητοποίησα ότι η κοσμοσυρροή αλοιώνει την όψη ενός χωριού, δημιουργεί πλασματικές συγκινήσεις κι όταν το επισκέπτεσαι off season, τα πάντα απομυθοποιούνται. Σε βαθμό που τολμάς και να αναλογιστείς πως πολύς ντόρος ρε παιδί μου για ένα κεφαλοχώρι.
Να μην παρεξηγηθώ, όμως, πέρασα πολύ ωραία, γιατί ακόμα και η αλλαγή παραστάσεων από την πόλη είναι από μόνη της μεγάλο exitement. Πόσο μάλλον όταν πας με εκλεκτή παρέα, σε φιλοξενούν σε ένα υπέροχο σπίτι (εξωτερικά wannabe παραδοσιακό, αλλά μέσα πολύ cosy και άψογα διακοσμημένο), περνάς το απόγευμα σου σε μια βεράντα με θέα στον απέραντο ορίζοντα (με κάμπους, βουνά, χωράφια, δέντρα), ακούς μουσικάρες (ναι, εντάξει Ρέμο ακούγαμε...), πίνεις το δροσερό κρασάκι σου και δε σκέφτεσαι τίποτα από τη βαρετή καθημερινότητα σου. Η θερμοκρασία για βουνό ήταν ταμάμ, ούτε να σκας, ούτε να θες αμπέχωνο, η ατμόσφαιρα πεντακάθαρη, το παραμικρό να μη σε αγχώνει ή να σου διαταράσει την απόλυτη ηρεμία που βιώνεις. Κάτι διαφορετικό από τα τετριμμένα, μακριά από νυχτερινή ζωή, βουή και λοιπές οχλήσεις.
Το κερασάκι στην τούρτα μου σκασε την Κυριακή. Το efoulini οδηγός σε ένα κτηνώδες όχημα, έτοιμο για δράση και off road περιπέτειες. Στο δρόμο για το χιονοδρομικό, έχοντας προσπεράσει τις προκάτ καταστάσεις που επικρατούν στο Λειβάδι, μπήκα σε απίστευτους χωματόδρομος που οδηγούσαν σε καλά κρυμένα Αλπικά μυστικά, σε σπίτια-chalet που μόνο σε ταινίες νομίζεις πως υπάρχουν, μια πολυτέλεια καλυμμένη από το δάσος, ζηλευτή και μόνο για το ότι ήταν δυσπρόσιτη. Και μετά, πιο ψηλά, το έπος του Παπαργυρόπουλου, το βουνό φαλακρό, οι εγκαταστάσεις παρατημένες και κάπως decadence και οι πίστες ανοιχτές για άλλου είδους συγκινήσεις από αυτές για τις οποίες είναι κανονικά φτιαγμένες. Τετρακίνηση, μουσική στη διαπασών (όχι ρέμος εδώ, εδώ σήκωνε τρελλή ψυχεδέλεια για να πιάσει η αδρεναλίνη κόκκινο) γκάζια και μέσα σε δέκα λεπτά σε υψόμετρο 2250, ακριβώς στο λιφτ του Ηρακλή. Θέα να σε συνεπαίρνει όχι από ομορφιά, αλλά από την επιβλητικότητα του άγριου τοπίου, κρύος αέρας να ροδίζει τα μαγουλάκια, μυρωδιά από κοπριές να σου τσιμπάει τα ρουθούνια (το χιονοδρομικό μία απέραντη στάνη, ένα βοσκοτόπι) και η καρδιά να χτυπάει ασταμάτητα από χαρά, από παιδικό ενθουσιασμό, από αμηχανία. Μικρά πράγματα που κάνανε όλη τη διαφορά.
Κάτι τέτοιες συγκινήσεις σε κάνουν να καταλαβαίνεις πως η ευτυχία κρύβεται σε πολύ απλά σκηνικά. Δε χρειάζεσαι μεγαλεία για να περάσεις καταπληκτικά, το royal treatment προκύπτει από τη διάθεση της παρέας, την όρεξη να ξεφύγεις από τα τετριμμένα αλλά ταυτόχρονα να αρκεστείς σε πιο γήινες καταστάσεις. Να δοκιμάσεις να δεις κάτι αλλιώς, υπό άλλο πρίσμα αλλά ταυτόχρονα να μην έχεις απαιτήσεις. Να αφεθείς. Και το όλο setting της φθινοπωρινής Αράχωβας μου προσέφερε ακριβώς αυτό. Τη δυνατότητα να "ταξιδέψω", να "φύγω", να ξεκολλήσω. Τολμήστε το, μερικοί το έχετε πολύ ανάγκη. Φιλιά.

It was about time...

Τις προάλλες είχα πάει για τίμιο ποτάκι με ένα φίλο που είχα να δω αρκετό καιρό και φυσικά πιάσαμε τις κουβέντες για το που είμαστε, τι κάναμε, δουλειές, διακοπές, γκομενικά, κοινούς γνωστούς και γενικότερο gossip. Έχει πλάκα γιατί πλέον στις ηλικίες που είμαστε τις συζητήσεις μονοπωλεί πάντα το θέμα των σχέσεων και πολύ λιγότερο όλα τα άλλα, ειδικά εν περίοδο κρίσης που όλα γύρω μας καταρρέουν και δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει αύριο, εκεί  κωλοπιλάλα να αναλύσουμε όλοι τα ερωτικά μας, να βρούμε συμπαράσταση, ακροατήριο να ακούσει τον πόνο μας, να συμπάσχει, να βρούμε συνένοχους, να βρούμε λύτρωση ότι δεν είμαστε οι μόνοι εκεί έξω που μαλακίζονται οικτρά και είναι όπου γης πατρίς. Ετσι και με το φιλαράκι κάναμε ένα δίλεπτο resumé, ένα ταχύτατο catch up κι αμέσως βουρ στο ψητό, του τύπου "εσύ παίζει τώρα τίποτα ή έχει πιαστεί το χέρι από την αυνάνα" λες και άλλη πρεμούρα δεν είχαμε, λες και δεν έπαιζε γαμώ τις μουσικές το μαγαζί, λες και δεν πίναμε απολαυστικότατα κοκτεηλάκια, λες και δεν είχε τόσο κόσμο να κάνουμε τουλάχιστον μια κοινωνική κριτική στην πασαρέλα, εκεί το χαβά μας να λέμε για άκυρους γκόμενους κι ελεεινές γκόμενες.
Τρεις ώρες εκεί να αναλύουμε τα πώς και τα γιατί της κάθε αποτυχημένης προσπάθειας να ευδοκιμήσει κάποια από τις πρόσφατες περιπέτειες μας. Nα επαναλαμβάνουμε πως δε φταίμε εμείς, πως φταίνε οι ρυθμοί της ζωής που ο καθένας γύρω μας είναι παρτάκιας, που οι γυναίκες τη σήμερον ημέρα θέλουν μόνο πούτσο κι άντε γεια και οι άνδρες έχουν γίνει πιο gay κι απ' τους original gay. Να αναφερόμαστε αδιάκοπα στις πεντάχρονες σχέσεις Βατερλό  που μας οδήγησαν σε αυτά  τα χάλια, να απαξιώνουμε με ευκολία τις καινούριες γνωριμίες, γιατί πλέον ο πήχης έχει ανέβει πολύ ψηλά. Να μιλάμε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για το σενάριο γάμος και το πώς αντιλαμβανόμαστε το ενδεχόμενο του, κατακρίνοντας γνωστούς που το αντιμετωπίζουν διαφορετικά. Να επιβεβαιώνουμε πως αναζητούμε τα αυτονόητα, τα απλά πράγματα και να διαπιστώνουμε ότι έχουμε καταντήσει γεροπαράξενοι.
Και κάπου στη μέση της συζήτησης να συνειδητοποιώ (ίσως και ο φίλος αντίστοιχα για πάρτη του) ότι εκείνη την ώρα είμαι στο λάθος μέρος, με τον πιο λάθος άνθρωπο και κάνοντας ό,τι πιο άκυρο. Κι ότι θα ‘πρεπε να είμαι αλλού, με άλλο πρόσωπο και να περνάω καλύτερα. Δηλαδή, αντί να κάθομαι να το παίζω ένας από τους γέρους του Muppet show και να παραπονιέμαι και να ρίχνω ευθύνες αλλού, να σηκώσω το γαμίδι το τηλέφωνο, να πάρω ένα συγκεκριμένο νούμερο και σε 15λεπτά να διακτινιστώ στην άλλη άκρη της Αθήνας και να δώσω μια ευκαιρία στον εαυτό μου να αποδείξει πως όλα όσα έλεγα επί 3 ώρες είναι μεγάλες παπαριές, γιατί και οι σωστές ευκαιρίες μου δόθηκαν, και τα σωστά άτομα γνώρισα και λίγο πολύ όλοι είχανε potential να εξελιχθούν σε long term συντρόφους, απλά εγώ επέλεγα τόσο καιρό να κάνω την κινέζα.
Δεν ξέρω τι κάνει κλικ στον κάθε άνθρωπο, τι είναι αυτό που του γυρίζει τα μυαλά και τον κάνει ξαφνικά να βλέπει τα πράγματα αλλιώς, από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά για εμένα εκείνη η απειροελάχιστη στιγμή ήταν η η μεγαλύτερη σφαλιάρα που έδωσα στον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια. Και να πω ότι δεν είχα κάνει αντίστοιχες κουβέντες με όλες τις κολλητές μου; Τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια αναμασάμε όλες, έχαμε καταντήσει γραφικές να μοιρολογάμε και να διυλίζουμε τον κώνωπα. Απορώ πως δεν έχουμε λύσει το μεσανατολικό και το κυπριακό με τις ατελείωτες αναλύσεις επί των σχέσεων. Κι, όμως, έπρεπε να γίνει κι αυτή η εκατομυριαστή συζήτηση, την τυχαία μέρα και ώρα, με έναν φίλο που βγήκαμε στο άσχετο για να πάρει ξανά μπρος η μηχανή, που ομολογουμένως ήταν σε ένα περίεργο λήθαργο. Κι ομολογώ πως και μπρος πήρε και αστραπιαία φόρα και τα πράγματα ήρθανε από μόνα τους στα ίσα. Και μπορεί να μην πήρα επιτόπου εκείνο το τηλέφωνο στην άλλη άκρη της Αττικής, έθεσα, όμως, σε κίνηση το σωστότερο πλάνο της ζωής μου και hopefully (θεού θέλοντος, καιρού επιτρέποντος) όλα θα είναι πολύ διαφορετικά στο εξής. Φιλιά

 

Ευχαριστώ σας!

Καθώς έγραφα την τελευταία παράγραφο της προηγούμενης ανάρτησης, ασυναίσθητα μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να εκφράσω ευχαριστίες για όλους όσους μου φέρθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτό το καλοκαίρι, για όσους με κανάκεψαν, με κακόμαθαν, με φίλεψαν, με φιλοξένησαν, με αγκάλιασαν, μου κάνανε δώρα κι εκπλήξεις, που νοιάστηκαν για μένα και με περιποιήθηκαν στον υπέρτατο βαθμό. Η αλήθεια, όμως, είναι πως οφείλω να πω "ευχαριστώ" σε εκείνους που όλα αυτά τα έκαναν χρόνια τώρα, γιατί ναι... το ομολογώ, είμαι πολύ τυχερή κι έχω σταθεί δίπλα σε ανθρώπους από τους οποίους εισέπραξα πολλά. Δεν είμαι αχάριστη, αναγνωρίζω με ταπεινότητα πως στη ζωή μου συνάντησα μερικούς από τους πιο ευγενείς ανθρώπους, τόσο στην ψυχή όσο και στην ανατροφή.  Ανάμεσα στους φίλους  και τους γνωστούς μου συγκαταλέγονται οι πιο γενναιόδωροι και δοτικοί άνθρωποι, τόσο στα αισθήματα όσο και στα υλικά αγαθά. Δεν αμφισβήτησα ποτέ τα κίνητρα της προσφοράς τους, θεώρησα δεδομένη την ανιδιοτέλεια και περιττή την οποιαδήποτε υστεροβουλία εκ μέρους τους.
Σε ποιον άλλωστε δεν αρέσει να του κάνουν δώρα, να τον καλομαθαίνουν, να τον κάνουν να αισθάνεται ξεχωριστός; Απλά, αυτοί που έχουν και το χάρισμα να δίνουν πέρα από το να δέχονται είναι για μένα "μεγάλοι". Και δεν αναφέρομαι μόνο σε άνδρες, που λίγο πολύ υπάρχει μια ηλίθια κοινωνική καταπίεση να είναι "χορηγοί" και "ιππότες". Ίσα ίσα, οι περισσότερες στις οποίες αισθάνομαι υποχρέωση κι ευγνωμοσύνη είναι γυναίκες, είναι φίλες, είναι μητέρες φίλων. Από τη μαμά της κολλητής μου, που χρόνια κάθεται και ακούει τα παραληρήματα μας για τα γκομενικά και μας συμβουλεύει, στη μαμά άλλης φίλης που με θυμάται κάθε φορά που μαγειρεύει τα αγαπημένα μου φαγητά και μου στέλνει με το ταπεράκι. Από τη φιλενάδα που δεν προλαβαίνω να εκφράσω επιθυμία να αγοράσω κάτι και την επόμενη μέρα το βρίσκω μέσα σε σακουλίτσα πάνω στο γραφείο μου, στην αδερφούλα μου που μου περιποιείται τα άκρα εδώ και τρία χρόνια χωρίς να δέχεται να πάρει χρήματα. Από τη φίλη που θα με αφήσει να πάρω την ξαπλώστρα με την καλύτερη σκιά, θα μου δώσει τη μεγαλύτερη μερίδα στο γλυκό, θα προτείνει να κάνω πρώτη μπάνιο στο δωμάτιο στις διακοπές (κι ας καταναλώσω όλο το ζεστό νερό), στη φίλη που θα με μαζέψει από το μπαρ και τα ξενύχτια, θα οδηγήσει το αμάξι μου μέχρι το σπίτι, θα με ανεβάσει πάνω, θα μου φτιάξει καφέ και θα μείνει μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
Κακά τα ψέματα, όμως, οφείλω πολλά και σε φίλους, που ο καθένας για τους δικούς του λόγους κι ορμώμενος από διάφορα προσωπικά ερεθίσματα μου έδειξαν ενδιαφέρον, αγάπη, λατρεία. Κι αν έχω παραλάβει άπειρες (πολύχρωμες κι ευωδιαστές) ανθοδέσμες σε γιορτές και γενέθλια, κι αν έχω λάβει δώρα χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένη αφορμή, κι αν μου έχουν κάνει τις πιο παράξενες εκπλήξεις. Η λίστα θα ήταν ατέρμονη με ευχαριστίες για δείπνα σε gourmet εστιατόρια, για εκδρομές με μηχανές, φουσκωτά, jeep, για extreme δραστηριότητες στα βουνά, τα ποτάμια, τα λαγκάδια, για εξόδους σε λαμπερές παραστάσεις ή δημοφιλείς συναυλίες, για κεράσματα στα μπαρ, για πανέρια με γαρύφαλλα στα μπουζούκια αλλά και για πιο απλά πράγματα όπως το να σου αφιερώνουν τραγούδια στο ραδιόφωνο, να σου συστήνουν τον οικογενειακό τους γιατρό, τον τραπεζίτη τους ή ένα καλό μάστορα για τα μερεμέτια στο σπίτι, να σου γράφουν dvd με τις αγαπημένες σου σειρές, να σε παίρνουν τηλέφωνο να σε ξυπνήσουν γιατί είσαι υπναρού και δυσκολεύεσαι να σηκωθείς να πας για δουλειά.
Τελικά, ήμουν και είμαι ακόμα (κι ευελπιστώ να παραμείνω) προνομιούχα στις εκδηλώσεις αγάπης. Χρωστάω πολλά σε όλους και όλες και τις περισσότερες φορές ενώ ξέρω πως δε ζητάει κανείς σας τίποτα σε αντάλλαγμα αισθάνομαι την υποχρέωση να εξιλεωθώ, να αντιπαρέρθω, να ανταποδώσω. Με τον τρόπο μου και στο βαθμό που αντέχει η τσέπη μου αλλά πάντα με την ένταση που χτυπάει η καρδιά μου επιφυλάσσομαι. Γιατί ακόμα και το μικροσκοπικότερο ψήγμα γενναιοδωρίας που εισέπραξα έχει καταχωρηθεί, έχει αναγνωριστεί κι έχει επεξεργαστεί αναλόγως. Αλλά, θα ήμουν κι υποκρίτρια να σας ζητήσω να σταματήσετε να κάνετε αυτό που ξέρετε να κάνετε καλά... Να είστε εκεί. Να είστε καλά. Να περνάτε ακόμα καλύτερα. Να περνάμε μαζί φοβερά. Σας αγαπώ!